Wat een dag! Wat een diepte, wat een ruimte voor zingeving
Natuurlijk, het is spannend vooraf, iets korter geslapen misschien. De stress of je de juiste symbolen in je tas hebt, de goede muziek. Heb je echt aan alles gedacht? En misschien wel de ergste vraag: weet je zeker dat degene met wie je straks aan het werk gaat geraakt zal worden door dit ritueel? Een ritueel op maat voor degene tegenover je. Jij schept straks de context.
Geloof het maar
geloof het maar.
Alles wat ze vertelt
is waar.
En nooit zul je iets
mooiers horen...
Met het gedicht ‘Sprookje’ van Vasalis opent de trainster de slotdagen van de vervolgopleiding ‘Op de Rand van het Licht’. Het kader van verwachting, van stille hoop. Een paar zinnen die uitnodigen om de ruimte te vullen met wat er is, tevoorschijn te komen met wat je bij je draagt. De deur naar de rituele ruimte: waarin cursisten in tweetallen een ritueel voor elkaar maken en zo laten zien wat ze persoonlijk en professioneel geleerd hebben. Deze 10e keer is net zo schoon en bijzonder als de eerste keer tien jaar geleden. Ook dat is bijzonder!
Stel je voor... een schat aan rituelen! Vormgegeven in de cursusruimte van Phoenix.
Samen een taartje eten op het graf ter ere van de geliefde doden. Een kring van getuigen om je heen.
Een zomers-kamperen-tent in de duinen opzetten. Heimwee naar vroeger. Nu lig je alleen. Je mijmert over de dilemma’s in je leven. De rits gaat open. Daar zitten ze: stand-ins voor je moeder, je geliefde van ooit en je vrouw van nu. Het te strakke koord met de een en je volle liefde voor de ander: wat knip je door en hoe? Uitkomst: ademruimte!
Uit een schatkistje een kleurige steen mogen uitkiezen als anker op je tocht.
Op een groot vel papier het huis van je hart tekenen en er dan middenin gaan staan, gegrond in jezelf. Een nieuw perspectief om te kijken.
Ineens kronkelt er een blauwe rivier in de ruimte. Je wordt uitgenodigd om erin te duiken. Onder water te kijken. De diepte in, in contact met je angst. En dan de vrijheid.
Kijk, daar dansen ze, nog maar net aan de dood voorbij. Twee vrouwen in een opwindende tango voor het leven. Wetend van de nacht. Een witte zakdoek met een klein rood hartje in de hoek, het symbool van liefde voor eeuwig
Doe je ogen maar dicht en droom over een bank ergens in een tuin. Loop er dan rustig naartoe. Kijk, hij staat er echt met zijn verweerde lattenbodem. Zit je daar alleen of zit er iemand naast je? Welke vraag wil je stellen? Spreek je maar uit!
Woordeloos pakt hij het kleed, een symbool dat herinnert aan haar land van herkomst. Hij wenkt haar nabij: ‘Kom.’ Vergeten woorden uit een lied brengen haar thuis. Gedeelde geraaktheid van twee.
Gesloten lippen over de dood. Gelukkig vindt ze troost in religie en het zingen in een koor: een dragend veld. Trainer: 'Stel dat Maria voor de deur staat: wat zou je doen?' Ze aarzelt geen seconde: opendoen natuurlijk! Trainster: 'Dat gun ik je meer dan ook. Ze komt speciaal voor jou.'
Wat een dag!
Deze blog is geïnspireerd op een voorstelling van het Frascati theater.
